4 hafta önce
4 hafta önce

Doom Eternal İncelemesi – Yeni Oyundan Memnun Muyuz?

Doom hakkında ne söyleyebilirsiniz? 2016 yılında çıkan reboot oyununu oynadıysanız, esasen her şeye hakim olmanız lazım. Kısaca bahsedecek olursak Doom, bir kıssa etrafında dönen hareketli bir nişancı oyunudur. Lakin ana karakter bile kim olduğuyla ilgilenmiyorsa, biz neden ilgilenelim? İşte tam bu noktada, şeytan detaylarda gizlenmiş durumda. idSoftware’ın en son oyununda geçirdiğimiz üç saat, şimdi her şeye hakim olmadığımızı kanıtlıyor.

Dünya ayvayı yemiş durumda. Doom: Eternal’ın açılış saniyelerinde gördüğümüz birinci şey hoş, gök mavisi gezegenimiz. Ancak ortada bir tuhaflık var. Tahminen de bu gezegen hiç mavi değildi. Sonuç olarak Dünya bildiğimiz Dünya değil. Şeytanların istilası devam ediyor ve kestirim edebileceğiniz üzere Doom Slayer’ın misyonu onları direkt cehennemin tabanına göndermek.

Yeni Doom, kıssaya bir evvelki oyundaki üzere davransa da, geliştiricilerin ayarı yavaşça genişletmeye ve kahramanın ilişkin olduğu sistem hakkında daha fazla bilgi vermeye karar verdikleri açık. Daha fazla spoiler vermeyelim en uygunu. Değerli olan, birinci oyunda da olduğu üzere, Doom Eternal’daki kıssanın çok önemli olmaya çalışmaması ve direkt aksiyona girmesi. Şaşırtan bir formda, bu üç saat boyunca, öyküyü birinci kısmı oynadığımızdan daha fazla merakla izledik. Saçmalığı ve gerçek dışı unsarları da var elbette. Lakin yeniden de bu cehennem istilası oyun, bizi tesiri altına aldı. Saf savaş ve aksiyonun yanında kıssa, oyunun ana itici gücü olmaya devam ediyor.

Bethesda bu işi uygun başarmış

İzlenimlerimize nazaran Bethesda’nın kusurlarından ders çıkarabilen bir özelliği var. 2016 Doom’un pazarlama kampanyası ile, fantastik tek oyunculu kampanyadan fazla çoğunlukla vasat çok oyunculu modu vurgulamıştı. Hiçbir medya kuruluşu oyunun çıkışından evvel oyunu satın almamıştı. Hülasa bu durum pek düzgün sonuçlanmamıştı. Oyun başlangıçta güzel satmamıştı, zira ortada net bir beklenti yoktu. Bu sefer, tam zıddı oldu. Tek oyunculu kampanya temel olarak ilan edildi ve tekrar tasarlanmış çok oyunculu modu hoş bir eklenti oldu.

Sonu Olmayan Özellikler!

Genel olarak, Doom Eternal’da çok az şey değişmiş. Birden fazla durumda acımasız cehennem işgalcileriyle yüzleşiyorsunuz. Tanıdık silahlar, tanıdık canavarlar, düşen canın yenilenmesine müsaade veren zafer komboları. Bir yandan da bütün bunların hala var olması kusursuz. Bizce 2016 Doom şahane bir nişancı oyunuydu. Süratli, dinamik, şaşırtan bir silah oyunuydu. Üç saatlik oyun boyunca, oyun daima olarak bize bulmacanın yeni kesimlerini takdim etti, bu da çok güzel bir manzara haline gelmeye başladı.

Birinci Doom saldırganlığı vurguluyordu. Canımız mı düştü? Bir canavarı parçalayıp birinci yardım çantasını alıyorduk. Cephanemiz mi bitti? Motorlu testereyle bir şeytan öldürüp bir yığın mermiyi cebimize atıyorduk. Bu iki öge ikinci kısımda de geri dönüyor. Fakat geliştiriciler üçüncü bir yenilik eklemiş. Bir alev makinesi. Düşmanları ateşe vermek, toplanacak zırh kesimlerini yavaşça düşürmelerini sağlıyor. Bu türlü bir silahla canavar öldürmek daha uygun bir zırh modülünü düşürmemizi sağlıyor. Bu nedenle, savaş her vakit ön plana geliyor. Alışılmış ki, ek birinci yardım kitleri, cephane ve zırh arenalara daima olarak dağıldığı için yetenekli bir oyuncu bunlara muhtaçlık duymuyor. Gereksinimi olan her şey cehennemin yaratıklarında aslında mevcut.

Doom Eternal’ın evvelki oyundan biraz daha zorlayıcı olduğu izlenimini edindik. Sondan bir evvelki zorluk düzeyinde oynadık ve savaşların birçoklarında ya öldük ya da vefatın eşiğinden kurtulduk. Muhtaçlığımız olan tüm hammaddeler parmaklarımızın ucundaydı. Onları almak için daha agresif oynamak zorunda kaldık.

İşte tam olarak bu özellik Doom Eternal’ı evvelkinden daha hareketli ve acımasız yapıyor. Tıpkı vakitte, bir anda en çok neye muhtaçlık duyduğunuzu düşünmek için bazen bir dakikanızı ayırmanız gerekebiliyor. Elektrikli testere yahut alev makinesi kullandıktan sonra, yakıt geri yüklenene kadar biraz beklemeniz gerekebiliyor. Zafer öldürme kombolarının mühleti olmasa da onları elde etmek için bir canavardan başkasına arenada müsabakanız gerekiyor.

Arena tipi uğraş bu oyunda da Doom’un savaşlarının temel modülü. Yeniden haritalar, cehennem birliklerinin bizi bekleyeceği koridorlarla temaslı arenalardan oluşuyor. Bu oyunda yeni bir şey elde ediyoruz. Birinci olarak, ateş topları tüküren duvarlar, elektrik tuzakları ve en berbatı ise, yüzeyde sizi yavaşlatan yapışkan bir katman. Bunlar üzere daha çok fazla tuzak mevcut. Bununla birlikte, geliştiriciler hudutlarımızı bir nebze olsun azaltmak için, bize savaştığımız yaratıklar üzerinde avantaj sağlayan çeşitli araçlar temin etmiş.

Arenalar artık Doom Slayer’da daha esnek hareket sağlıyor. Sizi süratlice üst yahut ileriye yanlışsız atacak fırlatıcılar, karakterimizi arenanın öbür ucuna, direkt düşmanın ardına götürüyor. Yalnızca bu da değil, Doom Slayer’ın kendisi çok daha hareketli. Neredeyse en başından beri, art geriye iki kere kullanılabilen hareket yeteneği kazanıyor. Bu beceriyi tekrar kullanmak için birkaç saniye beklemeniz gerekiyor. Yetmez mi? Dahası var. Kahraman ayrıyeten özel noktalarda duvarlara yapışabiliyor. Bu yeni yetenek savaşta bilhassa faydalı olmasa da biz bu mevzuyu bahsetmek istedik, zira bu oyuna çok daha fazla platform öğesi eklenmiş.

Mario Eternal

Geliştiricilerin tecrübesi çeşitlendirmesi gerekiyordu. Savaşmaktan yorulduysanız, rakibinizi yormak için öbür bir şey bulmanız gerekir. Örneğin, atlama. Yeni Doom’da tipik platform öğeleri mevcut. Bir sonraki yere ulaşmak için vakit zaman çok fazla atlama yapmak zorunda kalacağımız bir noktaya geliyoruz. Bu bizi birinci başta yormayacak bile. Doom Slayer’ın akrobatik yetenekleri lakin daha sonra çeşitli kombinasyonlarla kullanışlı hale geliyor. Bir yandan, geliştiricilerin oynanışı değiştirmesi ve oyunu çeşitlendirmeye çalışması hoş. Öte yandan, platform bileşenleri, kalite açısından fark edilir biçimde geride kalıyor ve muhtemelen gereksiz yere oyunun suratını bozuyor. İçerik oluşturucuların bir biçimde oyunu canlandırmaya çalıştıklarını görebilsek de bu platformlar çoğunlukla hudut bozucuydu. Tahminen de oyunun sonraki kademelerinde daha farklı hale gelebilirler.

Dövüşten yorulup dinlenmek isteyenler olduğunda, kahramanın konutu olan Doom Fortress yardımınıza koşacak. Oyunumuzda nedeni aşikâr olmasa da, Doom Slayer artık havada yüzen bir konutun sahibi. İlerlemenin yanı sıra, DOOM Fortress oyunda bulacağımız toplanabilir çekirdeklerin yardımıyla (önceki kısımda olduğu gibi) büyütülebiliyor.

Doom Fortress çok büyük. Burası koleksiyonları, sırları ve kapalı odaları keşfetmek için farklı bir yer. Pekala Fortress oyunun tam sürümünde nasıl çalışıyor? Söylemesi güç. Bunu tam olarak inceleme talihimiz olmadı. Yalnızca Doom Slayer’ın paskalya yumurtalarıyla dolu odasını, cephaneliğe bakabileceğimiz bir hapishaneyi ve oyun sırasında bulunan anahtarlarla erişebileceğimiz zorluklarla dolu özel bir odayı ziyaret etme bahtımız oldu. DOOM Fortress tıpkı vakitte süratli seyahat ile evvelki düzeylere dönebileceğimiz bir yer. Korkmanıza gerek yok, zira Doom Eternal açık dünya yoluna girmiyor. Oyunumuz hala sizi sonraki düzeylere yanlışsız götüren arena sistemiyle çalışıyor. Süratli seyahat sayesinde bir yere geri dönebilir ve kaçırdığınız şeyleri arayabilirsiniz.

Neyse ki, geliştiriciler evvelki kısımdan bir ya da iki ders öğrenmişler. Yeni Doom’daki yer çeşitliliği çok daha fazla. Fortress, ziyaret edeceğimiz tek yeni bölge değil. Standart, fütüristik üslere ek olarak, karla kaplı zirveler, yıkılmış topraklar, antik kalıntılar ve karanlık tapınaklar var. Oynadığımız düzeylerin her biri birkaç farklı görüntü sunuyor. Bu ileriye hakikat bir adım. Hatırlarsanız, 2016 reboot oyununda, Mars üssünün koridorlarında ve odalarında, kırmızı gezegenin yüzeyinde ve nadiren Inferno topraklarında oynanabiliyordu. Doom Eternal bu mevzuda çok daha fazlasını sunuyor.

3 Canınız Var

Şöyle bir baktığımızda, yeni Doom’un arcade makineleri için kusursuz olacağını düşünüyoruz. Tipik bir arcade oyunu olmasa da, kolay cümbüş çağına olan öz farkındalığı ve hürmeti, ona bu bakış açısını uygun hale getiriyor. Örneğin, oyunda bulunan ekstra bir can aldığınızda bunu hissedebilirsiniz. Hani şu Mario oyunlarında, üzerinde “1Up” sözü bulunan, bize ekstra can veren öge. İşte Doom Eternal da çoklu hayat sistemini tekrar canlandırıyor.

Tipik bir slot makinesi oyununda, “can” sayısı kaç kere ölebildiğimizi ve ilerlemeyi kaybetmeyeceğimizi gösterir. Canınız biterse, her şeye tekrar başlarsınız. Yeni Doom’un geliştiricileri bu fikri kullanmaya ve Doom Slayer’ın şeytani macerasının gerçeklerine ahenk sağlamaya karar vermiş. “1Up”, bir savaş sırasında (ya da platform öğelerinden bazılarında) canımızın sıfıra düştüğünü, tıpkı yerde savaşa devam etmek için yine canlandırılacağımızı gösteriyor. Bizim niyetimize nazaran, sistem harika çalışıyor. Vefat yalnızca suratı bozmakla kalmıyor, birebir vakitte keşfetme isteği, oyunu değerli ölçüde etkileyen muhakkak bir yarar ile ödüllendiriliyor. Şayet canımız yoksa, oyuna yine başlamamız gerekecek.

Yeni Yüzler, Yeni Yaratıklar

Evvelce belirttiğimiz üzere, Doom Eternal sahiden güç. Şeytani dostlarımızın elbette birtakım yeni yüzlerle zenginleştirildi. Bir yılan kuyruğu formunda bir şeytanımız var. Hem çevik, hem de çok esnek ve hem uzak hem de yakın dövüşte epey güçlü. Ve daha evvel olduğu üzere, savaşın temposu ve kaosu, can külfetini yok ediyor. Oyun süratle yaratıkları karıştırmaya başlıyor. Bize de her biri için farklı bir strateji kurmak kalıyor.

Doom RPG

Neyse ki, oyun kapsamlı bir karakter geliştirme sistemi sunduğu için canavarlarla rahatlıkla başa çıkabiliyoruz. Yeni sistem bir yandan, 2016 Doom’da gördüklerimize misal. Öte yandan, birkaç yenilik mevcut. Özel kristaller toplayarak HP, zırh ve elde ettiğimiz mühimmat ölçüsünü arttırabiliyoruz.

Bu istatistikler daha küçük kategorilere ayrılmış durumda. Bir kategorideki tüm yükseltmeleri alırsak, bonus da alıyoruz. Bir yandan runeleri de bulabiliriz. Evvelki oyunda, bu türlü bir runeyi elde etmek için özel bir meydan okumayı geçmek zorundaydınız. Bu sefer buna gerek kalmamış. Runeler, bir zafer kombosundan sonra Doom Slayer’a birkaç saniyelik sürat kazandırır. Tıpkı anda üç rune etkin olabilir.

Zırhı geliştirmek için, bu hedefle tasarlanmış eşyalara da gereksinimimiz olacak. Silahlar da elbette kendi geliştirmelerini alacak. Cehennem tatilimizde ek ateşleme modları sağlayan iyileştirmeler buluyoruz. Hepsi bu kadar değil. Daha fazla silah puanı elde ederek alternatif atış modunu geliştirebiliriz. Pekala Bunları nasıl kazanırız? Birtakım durumlarda bu puanlarla ödüllendirilecek, temizlenmesi gereken özel bir arenaya rastlarsınız. Ayrıyeten, keşfetmeniz gereken “gizli çatışmalar” yahut “eşya toplamak için” savaşlar da olacak. Bu müsabakalar, muhakkak bir küme rakibi makul bir mühlet içinde yenmemizi isteyecek (örneğin, 15 saniyede iki Cacodemon’u öldürmek).

Tüm bu ekler Doom’u artık Doom değil, daha çok nişancı ve RPG’nin garip bir melezi yapsa da oyun hala nişancı oyunu olmanın önüne geçmiyor. Karakter gelişimi, en azından bu basamakta, tecrübenin temel bir modülü. Kahramanın hareketliliğine ve gayeye hakim değilseniz, hiçbir istatistik size yardımcı olmaz.

Doom Eternal ile geçirdiğimiz üç saat, başarılı bir devam oyunu olduğunu oynadığımız hissini rahatlıkla verdi. Oyun sahiden pürüzsüz ve hoş tecrübe sunuyor. Tüm yeni ögeler düzgün oturmuş ve sistemin doğal bir modülü üzere hissettiriyor. Yalnızca platform elemanları hakkında tam olarak tatmin olmadık. Yeni Doom’un yaklaşık iki ay içinde nitekim ne kadar bedelli olduğunu daima birlikte göreceğiz.

Etiketler :
Paylaşın
Bu yazı yorumlara kapatılmıştır.