3 hafta önce
3 hafta önce

Efsane Oyunlar #3 Call of Duty 2 İncelemesi


2. Dünya Savaşı’na adım attığımız Call of Duty 2’de birçok gerçek öykünün oyuna entegre edilmesini yaşıyoruz. Bilhassa Vasili Zaytsev öyküsüne atıfta bulunan Infinity Ward sayesinde tarihin kapıları gençlere tekrar açıldı. Infinity Ward bunu oyuna o denli işlemiş ki “Vasili Alooow, Vasilii! Hüop!” Oyun da en çok duymaktan keyif aldığımız ses haline dönüşüyor.

Er Vasili Ivanovich Koslov’u Stalingrad muharebesinden sonra bir daha görmesek de İngiltere’den Çavuş John Davis ve Tankçı Kumandan David Welsh, A.B.D.’den de Onbaşı Bill Taylor ile hayli sıkı fıkı oluyoruz. 1941-1944 ortası oyunda nitekim hayli çetin geçiyor. Savaşın bütün acımasızlığını iliklerimize kadar alıyoruz. Bilhassa Tiger tanklarla birinci sefer karşılaştığımızda “seçimi kaybeden Donald Trump şaşırması” yaşıyoruz.

Dinlen, savaş, dinlen, savaş “hiç bitmeyecek üzere görünen bir çaba başlıyor”

Oyun kıssa bakımından epeyce özel bir yere sahip. Bütün dünya 1939-1945 ortasını unutmaya çalışırken, Infinity Ward’un 2. Dünya Savaşı temelli bir oyun yapması aslında devir tarihine ilginin artmasına neden oldu. Keza Nazi Almanya’sının başlattığı 2.Dünya Savaşında 60 ila 70 milyon insanın hayatını kaybettiği biliniyor. Infinity Ward’un yaşayacağı iki ihtimal vardı, birinci ihtimal oyun linç edilecekti ve önemli reaksiyon göreceklerdi, ikinci ihtimalle oyun dünyasında ihtilal yaşanacaktı ki o denli de oldu.

Biraz özet geçtikten sonra oyuna Vasili olarak başlıyor, kısa bir eğitimden geçip kendimizi cephede buluyoruz. Mermiler tepemizden vızır vızır geçiyor, el bombalarının nasıl patladığı aşikâr değil, tank paleti sesleri her yerde. Elimizdeki silahlara bakıyoruz bildiğin oyuncak tabanca. O anda işte her şey anlaşılmaya başlanıyor aslında “Almanlar yarışa Ferrari, biz Şahin’le” katılmışız. Oyuncu olarak “Ferrari çok yakar, LPG’li Şahin ben bunu fulledim mi 600 KM giderim Ferrari bir depoyla ne kadar gidecek yav” başına girip koştur koştur cephede aksiyona giriyoruz. Oyunda gerçekçiliği arttırmak için sıhhat paketlerini kaldırmışlar, her bulduğumuz barikatın ardında en az 10 saniye geçirip kendimize gelmeye uğraştıkça “cephede savaşma psikolojisi” tamamıyla benliğimize işliyor.

TIGEEEEEEEEEEEEEEERRRR! BOOOOOOOOOM!

Şahsen oyunda duyduğum en müthiş çığlık ve patlama sesi olabilir. Bilhassa Tiger diye bağıran elemanın akabinde gelen tank paleti sesi ve müthiş patlamanın uğultusu nedeniyle şöyle bilgisayar ekranına boş boş baktığımı hatırlıyorum. Oyunda devir teknolojisi gerçekçi olarak anlatılmış, aslında bu da oyunu efsane yapan öğelerden biri. Ben elime otomatik tüfek aldım bütün düşmanları dağıtacağım diyemiyorsunuz keza gazlı sistem tüfeklerin yeni yeni geliştiği devir, tüfek şişerse düşman karşısında “ehe” diye kalmanız mümkün.

Bu ortada “El bombası attım birazdan bak karşıya artık ahahah” diye sevindiğiniz sırada attığınız bombanın size dönme ihtimali çok yüksek. Oyunda o nedenle yerinizde sabit kalma talihiniz neredeyse hiç yok. Bu noktada yapay zeka devir için hakikaten çok gelişmiş ve gerçekçi bir savaş tecrübesi yaşamanızı sağlıyor. Oyunda save noktasına geleyim de bir dinleneyim dediğim çok oldu, keza oyun hiç durmuyor. Oyun nitekim savaş atmosferini yaşatıyor yani bunu kaçıncı söyleyişim bilmiyorum da bu oyunu efsane yapan en kıymetli şeylerden biri aslında “gerçekçilik.”

Devrin teknolojisine nazaran efsane grafikler

Call of Duty 2, 2005 yılında piyasaya sürüldüğünde DirectX 9 uyumlu çalışıyordu. Oyunun periyoduna nazaran inanılmaz gelişmiş grafikleri olduğunu söylemek gerekli. Bununla birlikte binalar, atmosfer, oyun içi dizaynlar, harita dizaynları, hatta bina ve harita içinde yer alan en küçük ayrıntıya kadar düşünülmüş aksesuarlar nitekim devir için muazzam yapılmış.

Beltot, Breakout, Brecourt, Burgundy, Caen, Carentan, Decoy El Alamein, Harbor, Leningrad, Matmata, Moscow, Dawnville St. Mere Eglise, Stalingrad, Toujane, Villers-Bocage, Wallendar haritalarının hepsi ihtimamla hazırlanmış. Devrinde oyunu inceliyor ya da eleştiriyor olsaydık eksi puan verebileceğimiz tek şey “karakterlerin yüzlerine” biraz daha çalışılması gerekliliği olurdu.

Atmosfer ve sesler 2.Dünya Savaşı’nın acımasızlığını anlatabiliyor

Infinity Ward grubu omuz omuza savaştığınız arkadaşlarınızla bağ kurmanızı da sağlamış. Her karakterin ismini biliyor olmak bir halde oyun da olsa yanınızda ölmelerine üzülüyor olmanıza neden oluyor. Bilhassa patlayan her bombanın akabinde yardım çığlıklarını daima duymak istemsiz olarak yardıma koşmak istemenize neden oluyor. Aslında oyunda iki talihiniz var ya tek başınıza grubunuzdan uzakta savaşacaksınız ya da grupla savaşıp atmosferin içinde yer alacaksınız. Sesler demişken, karakterlerin sizinle konuşması, direktif vermesi, vurulan bir karakterin çıkardığı ses atmosferi tamamlıyor.

Bir devir “savaş oyunları oynayanlar cani oluyorlar” diye başlıklar atıldığını hatırlarsınız, bunu yazanlara Call of Duty 2 oynatın. Savaşın nasıl acımasız bir şey olduğunu COD 2 oynayıp anlayan adam, kolay kolay birine ziyan veremez.

Captain Price ve başkaları

Call of Duty 2 ve Call of Duty: Çağdaş Warfare’da karşımıza çıkan Captain Price oyun serisindeki en efsane ve seriye kazık çakmış adam sayılabilir. Normandiya misyonlarında takıldığımız Captain Price’ı yarın öbür gün Çağdaş Warfare’da göreceksin deseler “…” derdim. Şunu belirtmekte yarar var Bill Taylor karakteri nispeten oyun içinde daha kolay geliyor. Vasili ile sokak çatışmalarının tabanına vurduğumuz için Bill Taylor’la bu noktada “aa ne kadar harika lan” dediğimiz çok fazla iş yapmıyoruz keza Captain Price’la da o denli.

Ancak David Wels’le tank savaşlarını görmek olağanüstü bir tecrübe sunuyor. Tanklarla savaşabilmek evet devir için şahane fakat bir tenkit de buraya sıkıştıralım; “Babacım keşke çölde halı alana masraf üzere tank savaşları koymasaydınız da ortada kent içinde de Tiger’lar ile savaşsaydık” demeden edemiyorum. Yeniden de COD 1 ve COD 2’de aldığım keyfi periyot içinde diğer bir oyundan almadım.

“Call of Duty 2 Neden Efsane?”

Oyunu incelerken aslında birçok efsane olmasına neden olan öğeyi yazdık. Oturup bunları toparlamamız gerekli elbette. Sizlerle net konuşalım 2. Dünya Savaşı atmosferini daha güzel anlatan ve daha çok keyif veren öbür bir oyun şu anda yok. Infinity Ward bu noktada evet efsane iş çıkarmış. Oyun gerçek savaş simülasyonu üzere. Periyodu için efsane olmasıyla bir arada Infinity Ward günümüz kurallarıyla tıpkı oyunu birebir senaryoyla tekrar yapıyorum dese, abartmıyorum bu oyun yeniden tanınan olur.

Birtakım oyunlar vardır, yıllar sonra bile repliklerini ve sahnelerini unutmazsınız. Call of Duty 2 tam manasıyla budur. COD serisini COD serisi yapan oyun Call of Duty 2. Lakin şunu söylemek istiyorum seri buradan sonra inanılmaz bozdu. Bakın bu oyunu yapanda tıpkı firma, Infinite Warfare’ı yapan da birebir firma. Artık insan sormadan edemiyor “Oğlum COD 2’den sonra nasıl bir travma yaşadınız ki yıllar sonra birçok hoş oyunun akabinde gidip Infinite Warfare’ı yaptınız?”

Sonuç olarak şöyle belirtmek de yarar var, “Top 10 FPS oyun listesi” yapacak olsaydım, kesinlikle COD 2 bu listeye girerdi. Oyunun retroluğu, anıları, multiplayer modda arkadaşlarımla kıyasıya kapışmam falan bunların tamamı anıdan ibaret. Bu oyun sonrasında “savaş tarihi meraklısı bir jenerasyon yetişti”.

Sizlerde Call of Duty 2 için yorumlarınızı lütfen bizimle paylaşın. Bu ortada yorumları okuyoruz, incelenmesini istediğiniz “efsane oyunu” yorumlarda belirterek önümüzdeki hafta oyunu siz belirleyebilirsiniz.

Paylaşın
Bu yazı yorumlara kapatılmıştır.